dijous, 25 de novembre del 2010

Se puede ser más patético?



Os voy a relatar cómo en un trayecto de 10 minutos en metro puedo convertirme en la persona más patética y triste de Barcelona.
8:48 Salgo de casa dormido como siempre, con una leve resaca causada por los vinos de la noche, un ligero resfriado o alergia, (aun no sé lo que es), y con el minutero del reloj gritándome: nen, llegas tarde.
8:50 En el andén espero que llegue el metro, mientras observo que cada vez hay más gente esperando el tren.
Mientras busco el ipod, descubro que me han puesto en la mochila dos pedazo de Ferrero rocher. Eso me mola.
8:53 Llega el metro megapetado de gente y pienso, bueno alguien bajará.. Negativo, no baja nadie y junto a la masa que esperaba, me introduzco dentro del vagón a presión.

Empieza el patetismo:

Tengo el ipod en modo aleatorio y no he bajado el volumen antes de entrar (suele estar a tope), con lo que todo el mundo oye mi música.
Y diréis ¿Qué coño te cuesta bajar el volumen a ti, amiguito?
Respuesta: el metro va tan petado que tengo las manos inmóviles entre culos de señoras y señores, no puedo hacer ningún movimiento, ya que cualquier movimiento en falso puede parecer: a) que soy un carterista con cara de loco b) que soy un salido toca culos.
8:55 Me resigno a que el azar decida la música de mi trayecto, porque hay un 99% de probabilidades de que no salga la canción que no quiero que salga, ya que en mi ipod solo tengo tooooda la discografía de los Beatles y solo una canción que se me coló que es: “soy un truhan, soy un señor” de Julio Iglesias..

Sabéis que empezó a sonar no? No hace falta que diga nada más.
8:57 No sé si es culpa de los nervios o de este puto resfriado/alergia que empiezan a caerme los mocos que yo absorbo sin cesar para evitar el desastre. Recordad que no tengo manos. Esto puede ir a peor?
Si, amigos. Empieza a picarme la nariz y detecto que van a venir estornudos. Y...
Achuuuuuuuuuuuuuuaaaaaaaaashhhhhhhhhh!!! El primero directo a la nuca de una señora.
Achuuaaaaaaaaa!! El segundo va directo a mi camiseta porque he agachado la cabeza.
Al tercero, la gente se empieza a apartar. BIEN, VAMOS MEJORANDO..YA TENGO MANOS!
Después llegué a contar nueve estornudos seguidos!!!! 9!!!
Mi cara era un poema, ojos llorando, mocos por todos los lados, me estaba cagando, y Julio seguía cantando… Y es que yoo amo a la vida y amo al amor…
Consigo un kleenex asqueroso del pantalón, y arreglo lo que puedo de mi cara..
Justo en ese momento llego a mi estación. Pienso bufff menos mal!
9:00 Consigo bajar del metro y subo escaleras arriba con la cabeza retumbando, mocos cayendo y deseando salir a la calle.
En ese momento, una pava me mira poniéndome cara de: soy una tía super sexy y buenorra con una mirada arrebatadora que dice: sé que me follarías solo con mirarte como una gata en celo.
Le contesté devolviendole la mirada, tal que así: Un ojo lloraba, dos velas caían de mí nariz y lo adorné todo con un estornudo dirigido a ella como un misil, como diciéndole:
Mira mona, me meo en tu cara.

Ya en la calle, antes de llegar al curro, un sol de escándalo me cegaba, haciendo que mi penosa imagen se acercara al Fary + el monstruo de los Goonies.

Julio Iglesias puso la banda sonora de este viaje, pero solo acertó en la primera parte, soy un truhan.

Aqui Julio Iglesias cuando le conté la historia:




Saluaaaaachuuusssssss, saludos.

dimecres, 24 de novembre del 2010

Vivo en el 3r culo

Cuando alguien me pregunta por el piso donde vivo, siempre contesto 3º 3ª.
Lo que me sorprendía es que nadie conseguia llegar.
Ayer al salir de mi casa entendí el porque mucha gente no encuentra mi hogar.

Vi esto:



No vivo en el 3º 3ª! Vivo en el 3r culo! 3 Tetas o si me apuras en el 3 Testiculos.

Saludos.

divendres, 19 de novembre del 2010

dimarts, 26 d’octubre del 2010

Albert Sans'en va

Hola estimats perroflautes,

El meu amiguet i cuartoautor Albert Sans, marxa en breu a donar una volteta per altres parts del món.
Sería un plaer que desde aquest blog de merda que no comenta ni cristo, la gent sapiguès que farà els seus últims "Conciertos en Agústico" de comiat per Catalunya i Andorra perque gaudiu i feu l'amor amb qui vulgueu.

Aquestes són les dates:

OCTUBRE:

Este miércoles 27: FAKTORIA D’ARTS de TERRASA – 22:30h

NOVIEMBRE:

Viernes 12: LA FADA IGNORANT – ANDORRA – 22:30h

Sabado 13: ASTROLABI – BARCELONA 21:30h (es celebra el seu aniversari)

Jueves 25: L’ONCLE JACK – HOSPITALET 21:15h

També podeu trobar al seu blog/web, www.albertsans.com molta info sobre concerts, els viatges, fotos quetecagasenlasbragasdeguapas, videos i altres chorradicas.

De regal, un bonic video

dimecres, 13 d’octubre del 2010

Me gusta esta foto



El otro dia me enviaron via Facebook varias fotos de una actuación con "El niño de la hipoteca" y de ellas, esta es la que más me gustó.
Era la primera vez que actuaba delante de tantisimas personas en las fiestas del barrio de Gràcia y la primera vez que veía a muchas personas que en la vida había visto, hacer el baile que represento en el escenario.
Normalmente antes de bajar del escenario le doy un beso a Guiu, y justo ahí alguien captó ese momento. Y me gusta.
Gracias a la persona que hizo la foto y a las personas que siguen este juego.

Albert

Agenda Kultural 14/10/2010



G.G.Gegantino el gitano guitarrista gegant
Respallant Miralls i altres palles mentals d'Albert Boskov.

Albert Sans en concert a L'ONCLE JACK
DIJOUS A LES 21H

dilluns, 11 d’octubre del 2010

Felicidades John!



Este sábado se cumplian 70 años del nacimiento de John Lennon.
Como estoy seguro que desde dondé esté me lee, quiero decirle unas palabras.

John, muchas felicidades,

Que tal andas por ahi arriba? Seguro que con esos pelos y las barbas que me llevas te deben confundir bastante con Dios no?

Solamente decirte que hiciste muchas cosas buenas, entre ellas grandes canciones, que digo canciones, himnos!

También te informo que lo que hicisteis tu y los Beatles es la ostia, digo “es” y no “fue” , ya que aún seguís vendiendo discos,mucho merchandising, e incluso os ha hecho un pedazo de show el mismísimo Cirque du Soleil!! se llama LOVE y es muy chulo.

La gente os sigue escuchando porque creo que creasteis discos perfectos, en 100 años, la gente seguirá cantando y disfrutando vuestros temas, en cambio no recordaran quien fue Lady Gaga. (Te aseguro que hace méritos para ser recordada, vaya pintas lleva, nene)

Bueno, me voy despidiendo deseándote un muy buen y feliz aniversario y espero que estés bien por ahí. Se que no te gusta que te lo diga, pero sigo pensando que Yoko Ono es apestosa. La veo hablar en tu nombre y me da asquito. Lo siento John pero tenia que decírtelo.
A cambio te dejo Love, una canción tuya que sales con ella, para que la veas un ratito y sonrías.

Gracias por todo.

PD: John, dale recuerdos a George y cuéntale todo esto. Dile que le haré una entrada un dia de estos.

Informo a los demás lectores del blog, que le tuteo porque él me lo permite, no quisiera faltar el respeto a mi amigo.



Love amigos!

Abbey Road

Abbey Road